Terugblik Dachau

Dachau, het concentratiekamp van George Maduro, waar hij is overleden aan de vlektyfus. Begin november hebben wij dit kamp bezocht. Het was een bijzondere reis met mooie ervaringen. Na kennismaking met onze gids op zondagavond, bezoeken we de volgende dag het kamp. We staan met zijn allen voor de poort, ‘Arbeit macht Frei’ staat erin gevormd. Het geeft een kil gevoel. Als we het kamp binnengaan, komen we bij de plek waar de roll call werd gehouden. Alle gevangenen moesten doodstil staan terwijl ze werden geteld, iets waaraan vele gevangenen na hun zware werk aan ten onder gingen. Donna en Lukas leggen een krans en dragen een prachtig gedicht voor, waarna we een minuut stilte houden. Tijdens de lunch ontmoeten we de burgemeester van Dachau en de wethouder van Economie. We staan stil bij het belang van het bezoek van de jeugd aan dit kamp. Zodat de geschiedenis zich niet zal herhalen. We kijken een film met beelden van net na de bevrijding van het kamp, die ons erg zijn bijgebleven. De gids stelt ons de vraag of de film misschien té heftig was en of ze het beter niet meer aan de mensen kunnen tonen. Er is hier veel discussie over aangezien er zeer brute beelden langskomen. We zijn het er over eens dat de film niet verboden moet worden. Mensen moeten zelf bepalen of ze de film willen zien. Want ja, het was heftig en bruut. Het is de waarheid en die moeten we onder ogen zien. Het crematorium, nog origineel, vinden we erg heftig. Rillingen over ons hele lijf. Wat we niet snel vergeten, zijn deze woorden van de gids: “Niet alleen hun bagage werd de gevangenen afgenomen, maar ook hun identiteit. Hun naam veranderde in een nietszeggend nummer. Ze werden niet meer gezien als mensen, maar als materialen.” Deze woorden en de kennis die we hebben over George maakt het erg werkelijk: dit is echt gebeurd.

Het is een heftige en leerzame reis die ons dichter bij elkaar heeft gebracht en ons bewust maakt dat we voor de vrijheid moeten blijven vechten.